Zondag 5 april dienst Rode Hoed – toespraak Mirjam Rigterink

En toch maar blijven hopen dat ooit redding zal dagen – is het niet van de Verenigde Staten van Europa dan misschien dankzij dat ongrijpbare Messias-lichaam, waar we in deze Ekklesia wekelijks een graantje matze van hopen mee te pikken en met dat gebaar amen zeggen.

Dit is het tijdperk om te kiezen. Willen we die wereld van de strijd van de sterkste om vruchtbare grond? Of één waarin we als bomen bijeen gaan staan om elkaar overeind te houden in de storm, terwijl we een ondergronds netwerk van sterke vertakkingen aanleggen en aan het werk gaan om zoveel mogelijk grond vruchtbaar te maken?

‘Gulden Regel’: Alles wat jij wilt dat de mensen doen voor jou, zo doe jij ook voor hen. Dat het ons mag lukken de levenslange leerweg van de ‘gulden regel’ te gaan.

Als het goed is laten ze ons ongemakkelijk op onze stoel schuiven, deze woorden uit de Bergrede: de aanmoediging om niet alleen zelf rechtop te blijven staan maar ook een mens te blijven zien in wie jou geweld aandoet. Misschien mag je zulke grote woorden pas opschrijven als je begint bij het erkennen van de pijn en het verdriet van slachtoffers.

Als we democratie weer begrijpen vanuit de energiebron die het van oorsprong is – van botsende deeltjes, een natuurlijke weerzin tegen alles en iedereen die ons van bovenaf de eenvormigheid probeert op te dringen – dan kunnen we het democratische gevoel weer uit het defensief halen.